Το ερώτημα της Παρασκευής της αποκαλούμενης Μεγάλης

Θυμόμαστε απόψε τη ζωή εν τάφω. «Εν ταφω»? Είμαστε σίγουροι? Τί λένε τα κανονικά ευαγγέλια γι’αυτό?
Ο συγγραφέας του αποκαλούμενου «Κατά Ματθαίον» μας αφηγείται μια γνώριμη ιστορία (Μτ 27,57-60). Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ζητάει το σώμα (και όχι το πτώμα) του Γιοσούα απο τον Πιλάτο ο οποίος όλως παραδόξως το παραχωρεί. Ο Ιωσήφ το παίρνει και το βάζει στο μνήμα που κράταγε για πάρτη του και κυλάει την πέτρα από πάνω. Μάρτυρες του ενταφιασμού είναι οι δύο Μαρίες (Μτ 27,61). Η συνέχεια της ιστορίας είναι ότι οι αρχιερείς πηγαίνουν στον Πιλάτο, του λένε ότι φοβούνται μήπως κλαπεί το πτώμα και παρουσιαστεί αυτό σαν ανάσταση και ο Πιλάτος σφραγίζει τον τάφο και βάζει και φρουρά απ’έξω (Μτ 27,62-66).
Το ερώτημα είναι το αν ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας τοποθέτησε πράγματι ένα πτώμα στον τάφο. Αν ήθελαν οι μαθητές του να κάνουν απάτη, ποιός θα τους εμπόδιζε στο σκοτάδι της νύχτας (Μτ 27,57) κι ενώ δεν τους έβλεπε κανένας να κυλησουν απλά την πέτρα πάνω από ένα άδειο τάφο?
Ο συγγραφέας του αποκαλούμενου «Κατά Μάρκον» μένει στο ίδιο γενικό σενάριο όμως με δύο σημαντικές διαφορές. Η πρώτη είναι ότι όταν ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ζητάει το σώμα του Γιοσούα, ο Πιλάτος απορεί που πέθανε τόσο γρήγορα και στέλνει μάλιστα έναν εκατόνταρχο να το ελέγξει (Μκ 15,44-45). Η δεύτερη διαφορά είναι ότι δεν αναφέρει τίποτα ούτε για σφράγισμα του τάφου ούτε για ρωμαϊκή φρουρά!!!
Στο αποκαλούμενο «Κατά Λουκάν» δεν αναφέρει τίποτα ούτε για την απορία του Πιλάτου ούτε για το σφράγισμα του μνήματος και τη φρούρησή του (Λκ 23,50-55).
Στο αποκαλούμενο «Κατά Ιωάννην» επίσης δεν αναφέρει τίποτα τέτοιο. Η μόνη παραπάνω πληροφορία που παίρνουμε είναι ότι ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ήταν κρυφός μαθητής του Γιοσούα γιατί φοβόταν (Ιω 19,38) και ότι στον ενταφιασμό τον βοήθησε κάποιος Νικόδημος (Ιω 19,39).
3-1 λοιπον το σκορ κατά της κλασσικής αφήγησης των παπάδων και του Χόλυγουντ. Ο μονος που κατάλαβε που θα μπορούσε να πάει η σκέψη κακοπροαίρετων ανθρώπων σαν εμένα ήταν ο συγγραφέας του αποκαλούμενου «Κατά Ματθαίον» και πασπάλισε την ιστορία του με Ρωμαϊκές φρουρές και σφραγίσματα.
Δεν μου αρέσει η ιστορία των ευαγγελίων τελικά. Θα καθήσω λοιπόν απόψε να δω καποια χολυγουντιανή υπερπαραγωγή που έχει περισσότερη πλάκα. Με ρωμαίους στρατιώτες αγενείς και μέθυσους που σαρώνονται από το εκτυφλωτικό φως της ανάστασης και την πέτρα του μνήματος να γίνεται χίλια κομμάτια από τα χτυπήματα του Τσακ Νόρις ίσως...

Το ερώτημα της Πέμπτης της αποκαλούμενης Μεγάλης

Εντάξει, το παραδέχομαι. Όταν με πήγαινε μικρό η γιαγιά μου στην εκκλησία δεν πρόσεχα καθόλου αυτά που έλεγε ο παπάς αλλά κοίταζα με τις ώρες τις τρομακτικές αγιογραφιες. Έτσι, μοιραία τα όσα γνωρίζω για τα Πάθη τα έμαθα κυρίως από την ταινία του Τζεφιρέλι όπως και οι περισσότεροι άλλωστε (αν και δεν με αφήνει αδιάφορο και η αντισημιτική προπαγάνδα εκείνου του αρχιφασίστα του Μελ Γκιμπσον με τους τόνους αίματος που ξεπηδάνε από κάθε γωνιά). Επίσης πρέπει να παραδεχτώ ότι τώρα πια βρίσκω ένα ενδιαφέρον στο να διαβάζω τη Βίβλο και να μετατοπίζω όλο και πιο πέρα το νοητό όριο για το πόσες ανοησίες μπορεί να πιστέψει ο άνθρωπος.
Απόψε λοιπόν θυμόμαστε τη σταύρωση του Γιοσούα (και όχι χιλιάδων άλλων που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αντιστάθηκαν στη ρωμαϊκή βία αλλά τέλος πάντων) και οι περιγραφές των τεσσάρων κανονικών ευαγγελίων είναι ακόμη και για αυτό το πολύ σημαντικό επεισόδιο αντιφατικές.
Έτσι στα Μτ 27,32 Μκ 15,21 και Λκ 23,26 διαβάζουμε ότι ο Γιοσούα δεν κουβάλησε το σταυρό του, αλλά οι ρωμαίοι αγγάρεψαν κάποιον Σίμωνα που μάλιστα γύριζε εκείνη την ώρα από τη δουλειά του. Ο συγγραφέας όμως του αποκαλούμενου "Κατά Ιωάννην" μας λέει ότι ο Γιοσούα σήκωσε στους ώμους του το σταυρό (Ιω 19,17).
Η ίδια περίεργη ασυμφωνία υπάρχει και στο ζήτημα της περίφημης επιγραφής πάνω στο σταυρό. Στα Μκ 15,26 και Λκ 23,38 αναφέρεται ότι έγραφε "αυτός είναι ο βασιλιάς των ιουδαίων" ενώ στο Ιω 19,19 λεει ότι έγραφε "Ιησούς Ναζωραίος, Βασιλιάς των Ιουδαίων" πράγμα που δεν είναι μικρή διαφορά γιατί για τους ρωμαίους είχε μεγάλη σημασία το αν θα αναφερθούν σε έναν εβραίο με το όνομά του ή με το "αυτός". Ο συγγραφέας του αποκαλούμενου "κατά Ματθαίον" δεν μιλάει καθόλου για το ζήτημα.
Και τα δύο παραδείγματα αναδεικνύουν κάτι περίεργο. Ενώ σύμφωνα με το μύθο ήταν μόνο ο Ιωάννης παρών στη σταύρωση, είναι το ευαγγέλιο που πήρε το όνομά του αυτό που συστηματικά διαφωνεί με τα υπολοιπα τρία. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με το περιστατικό όπου ο Γιοσούα αναθέτει στη μητέρα του Μαριάμ τη φροντίδα του Ιωάννη (που βρισκόταν κάτω από το σταυρό) και το αντιστροφο (Ιω 19,26-27) όπου τα τρία υπόλοιπα αναφέρουν ότι τη σταύρωση την παρακολουθούσαν οι οικείοι του Γιοσούα "από μακριά" (Μτ 27,55 Μκ 15,40 και Λκ 23,49).
Ένα άλλο ζήτημα είναι εκείνο με το ξύδι που έδωσαν οι ρωμαίοι στο Γιοσούα να πιει. Στο Μτ 27,34 λέει ότι του έδωσαν πριν τη σταύρωση ξύδι με χολή και όταν το γεύτηκε αρνήθηκε να το πιεί. Στο Μκ 15,23 λέει ότι (επίσης πριν τη σταύρωση) του έδωσαν να πιει κρασί ανακατεμένο με κάποιο αναισθητικό και δεν το δέχτηκε. Στο Ιω 19,28-30 ο Γιοσούα φωνάζει "διψώ" λίγο πριν ξεψυχήσει, οι ρωμαίοι του δίνουν ξύδι και μόλις το γεύεται πεθαίνει πράγμα που αναφέρεται και στα Μτ 27,48 και Μκ 15,36 σαν αντίδραση στο επιθανάτιο παραλήρημα του Γιοσούα. Από αυτά εγώ καταλαβαίνω ότι οι ρωμαίοι δεν βασάνιζαν το Γιοσούα με το ξύδι όπως αφήνουν οι παπάδες να εννοηθεί αλλά μάλλον είχαν πρόχειρο κάποιο είδος αυτοσχέδιου αναισθητικού για τους σταυρωμένους (εξάλλου το ζήτημα δεν ήταν ο πόνος αλλά ο αργός θάνατος πάνω στο σταυρό προς παραδειγματισμό)
Το τελευταίο για σήμερα είναι αυτό που αναφέρεται στα πτώματα που ζωντανεύουν με το που πεθαίνει ο Γιοσούα όπως διαβάζουμε στο Μτ 27,52. Τα υπόλοιπα τρία κανονικά ευαγγέλια δεν αναφέρουν τίποτα για το απίστευτο αυτό γεγονός. Πως είναι δυνατό να τους ξεφυγε το ότι σηκώθηκαν οι πεθαμένοι απο τους τάφους τους και περπατούσαν στους δρόμους της πόλης (αλήθεια, αφού ο Γιοσούα είχε μόλις πεθάνει δεν τους ανέστησε εκείνος. Μήπως υπάρχουν κι άλλοι που έχουν εξουσία πάνω στο θάνατο?).
Ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα της Πέμπτης της αποκαλούμενης Μεγάλης να είναι ακριβώς αυτό. Ενώ έχουμε πάρα πολλές ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ιστορικές αναφορές σε εκτελέσεις με σταύρωση πως είναι δυνατόν να μην υπάρχει ούτε μια για τη σταύρωση που συνοδεύτηκε από τρείς ώρες σκοταδιού στη μέση της μέρας και πτώματα που τριγυρνάνε στην πόλη? Προφανώς η απάντηση είναι ίδια με το γιατί δεν υπάρχει ούτε μια ιστορική αναφορά στο Γιοσούα και τις ιστορίες των ευαγγελίων...

Το ερώτημα της Τετάρτης της αποκαλούμενης Μεγάλης

Ακολουθία του Νιπτήρος απόψε, βασισμένη στο περιστατικό που αναφέρεται στο ευαγγέλιο το αποκαλούμενο "Κατά Ιωάννην" (Ιω 13,4-16) που συνέβη κατά τη διάρκεια του τελευταίου δείπνου του Γιοσούα με τους μαθητές του. Κατά παράδοξο τρόπο, αυτό το υπέρτατο παράδειγμα ταπείνωσης (που ο Γιοσούα σπεύδει να ισορροπήσει για να μην παίρνει θάρρος η πλέμπα με τη φράση "Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει δούλος ανώτερος από τον κύριό του" (Ιω 13,16)) δεν αναφέρεται σε κανένα από τα υπόλοιπα τρία κανονικά ευαγγέλια παρότι όλα έχουν λεπτομερείς αναφορές στο τελευταίο γεύμα.Τα ερωτήματα είναι πολλά για τις ασάφειες στην περιγραφή ενός γεγονότος που και οι δώδεκα μαθητές υποτίθεται ότι έζησαν προσωπικά. Από την χρονική τοποθέτηση του γεγονότος και άρα και της εκτέλεσης του Γιοσούα μέχρι διάφορα μαργαριτάρια που ξεφεύγουν εδώ κι εκεί. Ο καημένος ο συγγραφέας του αποκαλούμενου "Κατά Λουκάν" για παράδειγμα την πατάει με τον Ιούδα όπου σαφώς τον τοποθετεί ανάμεσα στους δώδεκα μαθητές (Λκ 22,3), στους ίδιους δώδεκα που ήταν παρόντες στο γεύμα (Λκ 22,14) και μετά βάζει τον Γιοσούα να τους λέει ότι "...θα κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ" (Λκ 22,30) αφηνοντάς μας με την απορία ποιά θα είναι εκείνη η έρμη η φυλή που θα δοθεί στην κρίση του Ιούδα!!!
Κάτι άλλο που φαίνεται να προβληματίζει τους αφηγητές είναι το πότε μπήκε ο σατανάς μέσα στον Ιούδα. Σύμφωνα με το Ιω 13,27 ο σατανάς κάνει τη δουλειά του αφότου ο Γιοσούα δώσει το ψωμί στον Ιούδα ανακοινώνοντάς του ότι είναι ο προδότης ενώ σύμφωνα με το Λκ 22,3 ο σατανάς είχε προλάβει το Γιοσούα και δηλητηρίασε την ψυχή του Ιούδα από πριν. Αυτό δημιουργεί ένα σοβαρότατο ερώτημα που έχει να κάνει με το κατά πόσο η προδοσία ήταν μέρος του σχεδίου ή όχι. Αν ο Ιούδας ενήργησε επείδή έτσι το θέλησε ο σατανάς τότε δεν ήταν στο αρχικό σχέδιο ενώ αν το επέλεξε ο Γιοσούα το πράγμα είναι τελείως διαφορετικό.
Ενα άλλο μεγάλο ερώτημα είναι αυτό που αφορά σε ένα από τα λεγόμενα μυστήρια της χριστιανικης μαγείας. Είναι το ψωμί και το κρασί πράγματι σώμα και αίμα του Γιοσούα??? στις αναφορές Μτ 26,28 Μκ 14,22 και Λκ 22,19 φαίνεται οτι πρόκειται για μια καθαρά συμβολική κίνηση που σύμφωνα με τα λόγια που αποδίδονται στον Γιοσούα "επισφραγίζει" τη νέα διαθήκη ή πρέπει να επαναλαμβάνεται "στην αναμνηση του". Τζάμπα κόπο φαίνεται λοπόν ότι κατέβαλλαν οι χριστιανοί απολογητές να μας πείσουν ότι το κρασόψωμο που καταναλώνουν οι πιστοί είναι πράγματι το σώμα και το αίμα του σωτήρα τους. Εδώ η χριστιανική απολογητική δίνει ρέστα: επειδή είναι προφανές ότι οι παπάδες δεν είναι τίποτα μάγοι, πέφτει το βαρύ πυροβολικό της λεγόμενης "ουσίας". Το κρασί παραμένει κρασί απο τη Χημική άποψη, αλλά μέσα από τα ξόρκια του παπά ("λίγο η ζέστη, λίγο τα λόγια του παπά" που λεει και στην ταινία!) εισέρχεται σ'αυτό η "ουσία" του σωτήρα. Πολύ ωραία! και τί σημαίνει αυτό?
Τίποτα! Στο κάτω-κάτω είναι απλά ένα ΜΥΣΤΗΡΙΟ...

Το ερώτημα της Τρίτης της αποκαλούμενης Μεγάλης

Απόψε στις εκκλησίες μπορείς κανείς να ακούσει το περιβόητο τροπάριο "της Κασσιανής". Εδώ η Κασσιανή φαίνεται να αντλεί την έμπνευσή της και να ταυτίζεται με την αμαρτωλή γυναίκα που φέρεται να ζητά συγχώρεση απο το Γιοσούα, πράγμα που φυσικά πραγματοποιείται όπως αναφέρεται στο ευαγγέλιο το αποκαλούμενο "Κατά Λουκάν" (Λκ 7,44-50).
Το ερώτημα που ευλογα προκύπτει είναι το γιατί η Κασσιανή ταυτίζεται με την αμαρτωλή γυναίκα. Τι αμαρτίες έπραξε η Κασσιανή?
Όπως λέει η ιστορία της, η Κασσιανή δεν έκανε τίποτε άλλο από το να πετάξει την ευκαιρία της να γίνει αυτοκράτειρα αποστομώνοντας κάποιον Θεόφιλο που η μάνα του τον έβαλε να ψάξει για νύφη (κάτι σαν το ριάλιτι που παίζεται αυτές τις μέρες δηλαδή).
Ο φημισμένος διάλογός τους δεν είναι τίποτε άλλο από μια κλασσική περίπτωση λεκτικής ανδρικής βίας (και μαλακίας) που βρίσκει την απάντησή της από μια ετοιμόλογη φεμινίστρια της εποχής (στα θεολογικά πλαίσια φυσικά).
Ερχόμαστε λοιπον στο ζουμι. Η Κασσιανή στη συνέχεια κλείνεται σε μοναστήρι όπου μεταννοεί και γράφει και το τροπάριό της. Γνωρίζουμε ότι σαν καλή χριστιανή δεν μετάνιωσε για το ότι έχασε το θρόνο (τα εγκοσμια δεν την ενδιέφεραν, φυσικά) άρα η απάντηση έρχεται από μόνη της. Σαν καλή χριστιανή επίσης, αυτό για το οποίο μετάνιωσε ήταν ότι τόλμησε να είναι πιο έξυπνη από έναν άνδρα, να ανατρέψει δηλαδή με τα λόγια της τη θέση που ο Γιαχβέ κράτησε για τις γυναίκες.
Το συμπέρασμα δεδομένο και διαχρονικό. Οι γυναίκες, όποτε θέλουν να νιώσουν άνθρωποι, ζώντας τον έρωτα όπως η του "Κατά Λουκάν" ή απελευθερώνοντας το λόγο τους όπως η Κασσιανή ΑΜΑΡΤΑΝΟΥΝ!!!
Προσέξτε λοιπόν αφελείς κορασίδες! Η θέση σας είναι πίσω από τον άνδρα-αφέντη σας κι αν αυτό το αμφισβητήσετε οι φλόγες της κόλασης σας περιμένουν...

Το ερώτημα της Δευτέρας της αποκαλούμενης Μεγάλης

Στο ευαγγέλιο το αποκαλούμενο "Κατά Ματθαίον" ο Γιοσούα φέρεται (Μτ 25,1) να παρομοιάζει τη Βασιλεία των ουρανών με το γάμο δέκα παρθένων με έναν γαμπρό. Η ιστορία τελειώνει με τις πέντε έξυπνες να τον παντρεύονται και τις πέντε ανόητες να μένουν εκτός.
Το ερώτημα είναι το εξής: Καλύτερο παράδειγμα δεν μπορούσε να βρεί ο σεναριογράφος? Μήπως η συγκεκριμένη ιστορία είναι μια σαφής προτροπή προς την πολυγαμία?
Ο συγγραφέας του αποκαλούμενου "Κατά Μάρκον" ξεπερνά καλύτερα το ίδιο πρόβλημα με την ιστορία του αφεντικού που έρχεται ξαφνικά και βλέπει τους υποτακτικούς του να το έχουν ρίξει στον ύπνο (Μκ 11,34-37). Μην κοιμάστε λοιπόν στη δουλειά γιατί μπορεί να σας κάνει τσακωτούς το αφεντικό!
Ωραίο ηθικό δίδαγμα!!! Το συναντάμε με σαφήνεια και στο ευαγγέλιο το αποκαλούμενο "Κατά Λουκάν": "Μακάριοι οι δούλοι εκείνοι που ο κύριός τους θα τους βρει ξύπνιους όταν έρθει" (Λκ 12,37).
Πιο "ξύπνιος" ο συγγραφέας του ευαγγελίου του αποκαλούμενου "Κατα Ιωάννην" δεν αναφέρει τίποτα απολύτως για τη συμβουλή αυτή...

Ένα θρησκευόμενο ζουζούνι?

Η πρόχειρη στατιστική που μπήκα στον πειρασμό να σκαρώσω με μια βόλτα στα μεγάλα βιβλιοπωλεία ετούτες εδώ τις μέρες που γιορτάζουμε την συμπλήρωση 150 χρόνων από την έκδοση της «προέλευσης των ειδών» κλείνοντας το «έτος Δαρβίνου» δεν με εξέπληξε καθόλου. Σε κανένα από τα βιβλιοπωλεία αυτά δεν υπήρξε αυξημένη ζήτηση για βιβλία σχετικά με την Εξέλιξη και –πιο απογοητευτικά- κανένας δάσκαλος ή καθηγητής δεν βοήθησε στην κατέυθυνση αυτή προτείνοντας στους μαθητές/ριες του κάτι σχετικό.

Από την απάθεια αυτή ξεφέυγουν δύο εκδόσεις. Η πρώτη είναι το καινούργιο βιβλίο του Richard Dawkins, «The greatest show on earth», για τις αρετές του οποίου θα μιλήσουμε σε άλλο κείμενο. Η δεύτερη είναι το παιδικό βιβλίο της Kathryn Lasky με τίτλο «ένα ζουζουνι παραπάνω», που, όπως ήταν αναμενόμενο για όσους με γνωρίζουν, αγόρασα στην κόρη μου με το που κυκλοφόρησε. Το βιβλίο, με την υπέροχη εικονογράφηση του Matthew Trueman, είναι μια καλή εισαγωγή στη λογική της Εξέλιξης, αλλά και μια ευχάριστη και γοητευτική ματιά στον κόσμο της Επιστήμης, καθώς δίνει την ευκαιρία στα μικρά παιδιά να μοιραστούν τις περιπέτειες ενός πάντα περίεργου και πάντα σκανταλιάρη Δαρβίνου σπάζοντας τη στείρα εικόνα που πολλές φορές καλλιεργείται για τους επιστήμονες.

Ο λόγος που γράφω αυτό εδώ το κείμενο δεν είναι βέβαια μια απόπειρα να μετατρέψω τις σελίδες του «μικρού πολύχρωμου βιβλίου» σε βιβλιοκριτική παιδικών βιβλίων, αλλά για να σχολιάσω την προσεγγιση του «ένα ζουζουνι παραπάνω» στο ζήτημα των θρησκευτικών πεποιθήσεων του Δαρβίνου.

Πολύ σωστά λοιπόν στο βιβλίο σχολιάζεται το γεγονός ότι ο ίδιος ο Δαρβίνος χρειάστηκε να ξεπεράσει τους περιορισμούς που έβαζε στην κατανόηση του φυσικού κόσμου η προσήλωση στις Γραφές, αλλά και αναφέρεται η έντονη αντίδραση που συνάντησε η «προέλευση των ειδών» από το στρατόπεδο της οργανωμένης θρησκείας. Ταυτόχρονα όμως θέτει με αρκετά πιεστικό τρόπο το ζήτημα των θρησκευτικών πεποιθήσεων του ίδιου του Δαρβίνου (τρεις προβληματικότατες αναφορές στις λίγες σελίδες κειμένου του βιβλίου) υποστηρίζοντας τη θέση ότι ο Δαρβίνος ήταν ένας άνθρωπος βασικά θρήσκος, που όμως απέρριπτε την κυριολεκτική ανάγνωση των Γραφών.

Δεν θα προσπαθήσω να διαγνώσω τις προθέσεις της συγγραφέως, όμως είναι σίγουρο ότι επεξεργάστηκε τα δεδομένα της βιογραφίας του Δαρβίνου όχι με τα μάτια της αλλά με την τοποθέτησή της.

Ποιά είναι όμως η αλήθεια? Ήταν ο Δαρβίνος θρήσκος και γιατί μας ενδιαφέρει τόσο αυτό?

Η επιδίωξη να παρουσιαστούν σαν θρήσκοι, κορυφαίοι επιστήμονες και κυρίως όσοι φαίνεται να έχουν καταφέρει γερά πλήγματα στο σώμα των θρησκειών με τις ανακαλύψεις ή τις θεωρίες τους δεν είναι καινούργια και δεν αφορά μόνο τον Δαρβίνο. Η τάση αυτή φαίνεται να πηγάζει και από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, της Επιστήμης και των θρησκειών. Έτσι, θα βρεί κανείς σημαντικό αριθμό κληρικών και απολογητών που ισχυρίζονται ότι η θρησκεία και η επιστημονική έρευνα δεν έρχονται σε αντιπαράθεση, ότι η «αρνητική» στάση της εκκλησίας απέναντι στην Επιστήμη αποτελεί μια κακή στιγμή της συνύπαρξης δύο κατά τα άλλα μονιασμένων συνοδοιπόρων. Το ίδιο περίπου θα βρούμε και στην απέναντι όχθη, με επιστήμονες να ιδρώνουν (κυρίως στις ΗΠΑ) να πείσουν ότι η Επιστήμη δεν υπονομεύει τις θρησκευτικές αντιλήψεις για διάφορους λόγους που δεν έχουν σημασία εδώ. Πίστευα πάντα ότι αυτή η υποκριτική μετριοπάθεια δεν έχει συμμετρικά αποτελέσματα, ότι δηλαδή η στάση αυτή εξυπηρετεί την πλευρά της Πίστης και καθόλου περίεργα, τη λιγότερο μετριοπαθή εκδοχή της (αυτό παρενθετικά δεν έχει να κάνει με τη φιλοσοφική δυναμική των δύο συστημάτων, αλλά με την κοινωνική τους δυναμική και είναι ακριβώς αυτό που δεν καταλαβαίνει ο Richard Dawkins όταν κάνει κριτική στη θεωρία του Steven Jay Gould περί των μη-επικαλυπτόμενων αυθεντιών). Έτσι, θα προσπαθήσω εδώ να απαντήσω στη Lasky και να σκιαγραφήσω τη δικιά μου ανάγνωση στο ζήτημα της Πίστης του Δαρβίνου.

Το πρώτο πράγμα που οφείλει να έχει κανείς στο μυαλό του είναι ότι, όπως φαίνεται από τα γραπτά του ίδιου, ο Δαρβίνος είχε πλήρη επίγνωση των ιδεολογικών επιπτώσεων των ανακαλύψεών του (νομίζω είναι σωστότερο να μιλάμε για την Εξέλιξη σαν μια «ανακάλυψη» και όχι σαν μια «θεωρία», καθώς ο δεύτερος όρος έχει δημιουργήσει συγχύσεις), αλλά και της έντασης με την οποία οι συντηρητικές δυνάμεις θα αντιμετώπιζαν τις ανακοινώσεις του. Η εμπειρία αυτή εξάλλου τον συνόδευε από την αρχή του ταξιδιού του όχι μόνο με τη μεταφορική έννοια, αλλά και με την κυριολεκτική, αφού ο ίδιος αναφέρει τους καυγάδες του με τον FitzRoy, τον υπερσυντηρητικό καπετάνιο του Beagle, στην καμπίνα του οποιου φιλοξενούνταν. Ο Δαρβίνος λοιπόν έστησε από νωρίς τη δικιά του γραμμή άμυνας επιμένοντας ότι οι ανακοινώσεις του πρέπει να αξιολογηθούν με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια χωρίς φορτίσεις και από την άλλη στην άποψη ότι η θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός είναι απόλυτα προσωπικό ζήτημα και δεν μπορούν να εκτίθενται στη δημόσια σφαίρα. Η στάση αυτή (ανεξάρτητα από το εάν ήταν ειλικρινής ή πονηρή) ήταν κυρίως αυτό που χαρακτήριζε τη δημόσια τοποθέτηση του Δαρβίνου στο ζήτημα της θρησκείας και όχι η Πίστη, όπως φαίνεται να νομίζει η Lasky. Ο γιός του Δαρβίνου, σε ένα κείμενό του ακριβώς με αυτό το θέμα, αναφέρει ότι ο πατέρας του ήταν πάντα εξαιρετικά απρόθυμος να μιλήσει για ζητήματα θρησκείας, και απέφευγε πάντα, ακόμη και με αστείες δικαιολογίες να τοποθετηθεί στο ζήτημα. Η κόντρα του με την Πίστη είχε εξάλλου ανάψει με την παρουσίαση των ανακαλύψεών του και δεν χρειαζόταν τη μεσολάβηση των προσωπικών του απόψεων.

Προσωπικά, είμαι πεισμένος ότι ο Δαρβίνος ενεργούσε σε μεγάλο βαθμό σκόπιμα. Ξέροντας ότι πρέπει να υπερασπιστεί τις ανακαλύψεις του σε έναν αφιλόξενο κόσμο, γνωρίζοντας ότι αυτό στο οποίο κατέληξε ήταν εκ των πραγμάτων επικίνδυνο, προσπαθούσε να διασφαλίσει μια νηφάλια συζήτηση, πράγμα που όπως γνωρίζουμε ούτε και σήμερα έχει επιτευχθεί. Η πιό «ακραία» τοποθέτηση του Δαρβίνου στο ζήτημα είναι ο διπλωματικός αυτοπροσδιορισμός του ως αγνωστικιστή: «...δεν έχω υπάρξει ποτέ άθεος με την έννοια της άρνησης της ύπαρξης ενός θεού. Νομίζω γενικά (και όλο και περισσότερο καθώς μεγαλώνω), όχι όμως πάντα, ότι η πιο σωστή περιγραφή ως προς τη θρησκευτική μου στάση θα ήταν εκείνη του αγνωστικιστή». Ο Λέον Τρότσκυ περιγράφει εύστοχα τη στάση του αυτή σαν έναν «φόρο πνευματικής υποτέλειας», σαν το ιδεολογικό τίμημα που έπρεπε ο Δαρβίνος να πληρώσει προκειμένου να ακουστεί.

Αυτή είναι η μισή ανάγνωση της τοποθέτησης του Δαρβίνου. Η άλλη μισή έχει να κάνει με την εξέλιξη και τα χαρακτηριστικά του συμπλέγματος ιδεών που κρύβεται πίσω από το γενικό και πολλές φορές παραπλανητικό τίτλο «Αθεΐα». Δεν θέλω να είμαι πονηρός και δεν προσπαθώ να εντάξω στο στρατόπεδό μας, ανθρώπους που είναι συνειδητά σκεπτικιστές ή αγνωστικιστές για να μεγαλώσω τεχνητά την απήχηση της Αθεΐας. Όμως, οφείλουμε να συνυπολογίζουμε ότι η σύγχρονη Αθεΐα, μπολιασμένη με την υλιστική κοσμοθεώρηση, δεν έχει καμία σχέση με ό,τι χαρακτηριζόταν έτσι την εποχή του Βολταίρου ή ακόμη και του Δαρβίνου. Μια ματιά στα κείμενα των «μεγάλων πολέμιων της εκκλησίας», ακόμη και στην εποχή που η φιλοσοφία έλαμπε πάνω στη λεπίδα της γκιλοτίνας, θα μας δείξει ότι δεν ξέφυγαν ποτέ ουσιαστικά από τον Ντεϊσμό. Ακόμη και στην απολαυστική πραγματεία του Βαρώνου του Όλμπαχ (του πρώτου ουσιαστικά Άθεου κατά πολλούς) «Περί τριών απατεώνων», όπου επιτίθεται με απίστευτη σφοδρότητα εναντίων των ιδρυτών των μεγάλων θρησκειών, βρίσκει κανείς τα στοιχεία αυτού του Ντεϊσμού με τη μορφή της πίστης στις ανώτερες δυνάμεις της Φύσης. Είναι η ίδια ακριβώς αντίληψη που εμφανίζεται και στις απόψεις του Αινστάιν παρά τον ξεκάθαρα δηλωμένο αθεϊσμό του (μα πάρα πολύ ξεκάθαρα, όσο κι αν ένα αγαπημένο χόμπυ των απολογητών είναι η εμφάνιση πλαστογραφημένων επιστολών του ή κολλάζ κειμένων του που «αποδεικνύουν» το αντίθετο). Τα όρια αυτού που αποκαλείται σύγχρονη Αθεΐα γίνονται φανερά ακόμη και στις αντιλήψεις πιο σύγχρονων άθεων όπως του Russell ή ακόμη και του Dawkins που αισθάνονται υποχρωμένοι, για μεθοδολογικούς λόγους, να δηλώνουν αγνωστικιστές με την παρατήρηση ότι είναι το ίδιο αγνωστικιστές απέναντι στο Γιαχβέ όσο και στο Μεγάλο Τζουτζου ή ακόμη και στις Νεράιδες ή το ιπτάμενο Μακαρονοτέρας. Κατανοώ ότι αυτή η τοποθέτηση, με το 0.1% που αφήνει περιθώριο στην Πίστη, μπορεί να αποτελεί ρητορικό όπλο στα χέρια των απολογητών, όμως δεν μπορώ να είμαι τόσο άδικος με όλους αυτούς τους σπουδαίους επιστήμονες μανιπουλάροντας τις δηλωμένες θέσεις τους ώστε να φαίνεται ότι ταυτίζονται πλήρως με τη δικιά μου αθεϊστική εκδοχή. Δεν θα επιχειρήσω να στριμώξω αναδρομικά όλες αυτές τις απόψεις στην δικιά μου κοσμοαντίληψη, όπως κάνουν οι Μορμόνοι που βαφτίζουν τους πεθαμένους. Από την άλλη όμως αρνούμαι την ίδια δυνατότητα και στους θρησκευτικούς απολογητές. Όταν κάποιος δηλώνει ότι «πιστεύει» στη δύναμη της Φύσης δεν είναι το ίδιο με το να δηλώνει υποταγή στο ναζωραίο ή το μωάμεθ και αυτή η σκόπιμη θολούρα πρέπει κάποτε να πάψει.

Οι θρησκείες επικαλούνται την απαράλλαχτη ουσία του κόσμου και βρίσκουν δικαίωση στην ανακατασκευή του παρελθόντος ώστε να φαίνονται αιώνιες και απαλλαγμένες από τα σημάδια της εξέλιξης της ανθρώπινης σκέψης και των κοινωνιών. Εμείς δεν έχουμε ανάγκη από κάτι τέτοιο. Αντίθετα, παραδεχόμαστε ότι η δικιά μας κοσμοαντίληψη είναι σε βρεφικό ακόμη στάδιο (γεγονός που φαίνεται ακόμη και από τον ετεροκαθορισμό μας και την αποδοχή του όρου «Άθεος»). Είναι όμως μια κοσμοαντίληψη που βασίζεται στην αποσαφήνιση των νόμων του φυσικού κόσμου που εμπλουτίζεται συνεχώς από τις επιστημονικές ανακαλύψεις (ακόμη και ο αγαπημένος μου Διαλεκτικός Υλισμός είναι μια ανακάλυψη και μάλιστα αρκετά πρόφατη). Εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύναμη της δικιάς μας σκέψης και χαρίζουμε την αυθεντία πάνω στις αιώνιες αλήθειες στους απέναντι.

Κλείνοντας, και για να γυρίσουμε στις αντιλήψεις του Δαρβίνου, πρέπει να πω ότι για μένα ανεξάρτητα από το για ποιούς λόγους και πως αυτοπροσδιοριζόταν, είχε μια σοβαρή στάση απέναντι στο ζήτημα, που δεν θα μπορούσε να χωρέσει στις έτοιμες και εύκολες απαντήσεις οποιασδήποτε θρησκείας, όπως φαίνεται από το παρακάτω απόσπασμα:

«Εκείνο όμως που θα μπορούσα να πω είναι, ότι αυτό το μεγάλο και θαυμαστό σύμπαν, μαζί με τους ενσυνείδητους εαυτούς μας, αποκλείεται να πιστέψουμε ότι έχει προκύψει τυχαία, και αυτό μου φαίνεται ότι αποτελεί το βασικότερο επιχείρημα που συνηγορεί υπέρ της ύπαρξης του θεού, δεν έχω όμως καταφέρει να αποφανθώ αν το επιχείρημα αυτό έχει ουσιαστική αξία. Κατανοώ πως, αν παραδεχθούμε την ύπαρξη του Πρώτου Κινούντος, το μυαλό και πάλι θα θέλει να μάθει από που προήλθε αυτό το Κινούν και πως προέκυψε. Ούτε μπορώ να παραβλέψω τη δυσκολία που οφείλεται στα τρομακτικά δεινά που πλήττουν τον κόσμο...»

Μάταια λοιπόν θα προσπαθήσουν οι κληρικοί και οι απολογητές να διευρύνουν τις όποιες χαραμάδες στη συλλογιστική των μεγάλων επιστημόνων. Η Επιστήμη πάντα θα έιναι εντελώς αντίθετη στην Πίστη και πάντα θα τη χαστουκίζει με την περίφημη απόκριση του μεγάλου Laplace στο Ναπολέοντα: "Κύριε, δεν έχω ανάγκη από την υπόθεση αυτή". Παράδοξα όμως, η θρησκεία δεν προτείνε ποτέ το άλλο μάγουλο...

Το "μικρό πολύχρωμο βιβλίο" στις φλόγες της κολάσεως (επιτέλους, τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους!)

Επιτέλους, βρήκα την απάντηση στο ερώτημα που με ταλαιπωρεί από τα παιδικά μου χρόνια. Πώς μπορεί κανείς να εξασφαλίσει ένα one way ticket γι'αυτό το μαγευτικό μέρος με το οποίο ο δάσκαλός μας στο δημοτικό προσπαθούσε να μας φοβερίσει? (για την Κόλαση λέω). Την απάντηση δίνει αυτός που έγραψε το κατά Μάρκον ευαγγέλιο:

Μαρκ. 3,29 ὃς δ᾿ ἂν βλασφημήσῃ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, οὐκ ἔχει ἄφεσιν εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλ᾿ ἔνοχός ἐστιν αἰωνίου κρίσεως·

Για κάθε τι που κάνουμε λοιπόν υπάρχει συγχώρεση (τ'ακούς δάσκαλε? δεν είναι κακό να παίζεις μπάλα στο προαύλιο της εκκλησίας τελικά) εκτός από τη βλασφημία απέναντι στο άγιο πνεύμα.
Ας εξασφαλίσω και 'γω λοιπόν τη θέση μου σε ένα πρώτο καζάνι πίστα λέγοντας:

"Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος Lefteris P. δηλώνω υπεύθυνα ότι το λεγόμενο άγιο πνεύμα είναι επιννόηση του διαβόλου για να ταλαιπωρεί τα μικρά παιδάκια"

Αν δεν φτάνει αυτό, έχω κι άλλα...

(Το κειμενάκι είναι η συνεισφορά του "βιβλίου" στην Blasphemy challenge που ξεκίνησε η Rational Response Squad)

Happy Birthday Charlie!

Σήμερα, Πέμπτη 12 Φλεβάρη 2009 γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Charles Darwin, του ανθρώπου που προχώρησε την ανθρώπινη γνώση πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον και μας οδήγησε σε μια νέα εποχή.
Σήμερα, που οι μεταφυσικές ψευδοεπιστημονικές μόδες αλλά και ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός έχουν σηκώσει το απαίσιο κεφάλι τους, τιμούμε τον Darwin όχι μόνο διαδίδοντας την αλήθεια των θεωριών του, αλλά και ακολουθώντας την ακεραιότητα της σκέψης του...

...για του λόγου το αληθές

Παρακολουθήστε εδώ το ξεκαρδιστικό video του monty python, John Cleese: The scientists. Η προηγούμενη ανάρτηση μοιάζει φτωχή χωρίς αυτό.

Γονίδια Πίστης και άλλες αηδίες

Στην εξαιρετική ταινία του Bill Maher, Religulous (δείτε την με την πρώτη ευκαιρία!), υπάρχει μια πολύ σύντομη όμως αρκετά προβληματική σκηνή. Συζητώντας με έναν πρώην ομοφυλόφυλο και νυν φανατικό χριστιανό, ο Maher προτείνει ότι η ομοφυλοφυλία δεν αποτελεί επιλογή, αλλά είναι γενετικά καθορισμένη, παρουσιάζοντας τον Dean Hamer που έχει ανακαλύψει(?) το υποτιθέμενο γονίδιο της ομοφυλοφυλίας. Εδώ απλά αναδεικνύεται το προφανές: οτι ακόμη και ο κόσμος της Αθεΐας, ο κόσμος του σκεπτικισμού είναι εξαιρετικά ευάλωτος στην επίδραση της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Στο βιβλίο του "A Devil's chaplain", ο Richard Dawkins δίνει μερικές έξυπνες απαντήσεις απέναντι στο γενετικό ντετερμινισμό, δείχνοντας ότι τον θεωρεί ένα σοβαρό κίνδυνο. Δυστυχώς όμως και αυτός στο best-seller του "The God delusion" οδηγείται από τον "ορθολογιστικό" του μπούσουλα ακριβώς πάνω στις κοφτερές παγίδες των αντιπάλων, όπως ακριβώς και ό -συναγωνιστής μας στο κίνημα Brights- Dennett στο "Breaking the Spell". Είναι ακριβώς σε αυτό το σημείο που η διανόηση της αποκαλούμενης Νέας Αθεΐας συναντα τους επιστημονικούς τυχοδιωκτισμούς των θρησκευτικών απολογητών.

Ο καθηγητής της Οξφόρδης, ψυχολόγος Justin Barrett προσπαθεί με μια σειρά (όχι και τόσο πετυχημένων πρέπει να πούμε) επιχειρημάτων να μας πείσει για τα φυσικά πλεονεκτήματα της θρησκευτικής πίστης. Σύμφωνα με τον Barrett λοιπόν (και δεν αδικούμε τη συλλογιστική του) η θρησκευτική πίστη δίνει ένα εξελικτικό πλεονέκτημα στο ανθρώπινο είδος και γι' αυτό ευνοείται από τους μηχανισμούς της φυσικής επιλογής. Η υπόθεση αυτή υποτίθεται ότι τεκμηριώνεται από το ξεκαρδιστικό επιχείρημα ότι τα μικρά παιδιά πιστεύουν πιο εύκολα στο μεταφυσικό από τους ενήλικες. Πράγματι, μας λέει ο κύριος καθηγητής, είναι πιό εύκολο για ένα παιδί να πιστέψει την ιστορία της Δημιουργίας παρά να καταλάβει τη θεωρία της Εξέλιξης. Εμείς του προτείνουμε ένα ακόμη επιχείρημα έτσι για ποικιλία: Είναι πιο εύκολο για ένα πεντάχρονο παιδί να παρακολουθήσει τη Ντόρα την εξερευνήτρια παρά μια διάλεξη Κβαντικής Μηχανικής!!!

Ο Barrett είναι μάλλον από τους πιό σοβαρούς. Άλλοι, πιό φιλόδοξοι θρησκευόμενοι επιστήμονες, ανακοίνωσαν τη σιγουριά τους για την ανακάλυψη του γονιδίου της θρησκευτικής πίστης. Η ομάδα της Laura Koenig (που δεν είναι καν Βιολόγος ή Βιοχημικός) ανακοίνωσε με βεβαιότητα την ύπαρξη του γονιδίου της πίστης βασιζόμενη στην (εντελώς αντικειμενική...) παρατήρηση ότι απ' όλες τις περιπτώσεις διδύμων που μελέτησε, μόνο στους ομοζυγωτικούς (εκεί που έχουμε 100% γενετική ταύτιση) οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και συνήθειες παραμένουν σε υψηλά ποσοστά ίδιες, ακόμη και μετά την απομάκρυνση των διδύμων από το περιβάλλον στο οποίο ανατράφηκαν (έρευνα της συμφοράς δηλαδή!).

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάποια πράγματα. Τα ανθρώπινα όντα έχουν διαμορφωθεί έτσι ώστε να πιστεύουν. Ρωτώντας έναν περαστικό "τί ώρα είναι;" περιμένουμε να μας πει τη σωστή ώρα ή τουλάχιστον την ειλικρινή του εκτίμηση για το ζήτημα. Το γεγονός ότι μαθαίνουμε να έχουμε γενικά εμπιστοσύνη στους συνανθρώπους μας, ότι η πρώτη μας αντίδραση στην παρεχόμενη πληροφορία δεν είναι η απόρριψη (ανάλογα βέβαια και με την αξιοπιστία του απέναντι) καθορίζεται βιολογικά και κοινωνικά. Βιολογικά, με την έννοια ότι διαμορφωθήκαμε έτσι ώστε να μπορούμε να πιστέψουμε, πράγμα που δεν είναι και τόσο δεδομένο για όλα τα είδη (ένα πολύ καλό παράδειγμα δίνει ο Dawkins στην πέμπτη διάλεξη στο "Growing Up In The Universe" για τη "σφήκα-εκσκαφέα" Sphex ichneumoneus). Κοινωνικά, καθώς είναι η κοινωνική μας εμπειρία (η προσωπική μας αλλά και του συνόλου στο οποίο ανήκουμε) που μας μαθαίνει το που μπορούμε να δείχνουμε εμπιστοσύνη και που όχι. Δεν υπάρχει κανένας μα κανένας βάσιμος λόγος που θα μπορούσε να μας κάνει να υποθέσουμε ότι για τη θρησκευτική πίστη ισχύει κάτι διαφορετικό. Δεν ακολουθούμε κάποια θρησκεία επειδή ένας ύποπτος άγνωστος μας μίλησε στο δρόμο για κάποιο μαραγκό από τη ναζαρετ, αλλά μέσα από τις (συνειδητές ή όχι) προσπάθειες ανθρώπων που έχουν κερδίσει -για άλλους λόγους- την εμπιστοσύνη μας (τους γονείς μας, τους δασκάλους/ες μας κλπ).

Η επιστήμη βέβαια έχει τους δικούς της κανόνες, τη δική της μέθοδο και φυσικά δεν έχει σημασία τι εμείς υποθέτουμε και τι όχι από τη στιγμή που θα προκύψουν έγκυρα στοιχεία. Εδώ λοιπόν η υπόθεση του γονιδίου της πίστης παρουσιάζει αρκετά προβλήματα. Το πρώτο είναι φυσικά η ίδια η μέθοδοςμε την οποία διάφοροι επιστήμονες χρησιμοποιούν την έννοια της συσχέτισης. Η αμερικάνικη επιστήμη κυρίως μας έχει βομβαρδίσει με την ανακάλυψη διαφόρων απίθανων γονιδίων, τα οποία -σε αντίθεση με τις κατακτήσεις της σύγχρονης Βιολογίας- υποτίθεται ότι καθορίζουν όχι μόνο στοιχεία της κατασκευής μας (του hardware), αλλά και της συμπεριφοράς μας (του software) και μάλιστα σε σχέση αντιστοιχίας ένα προς ένα (δηλαδή ένα συγκεκριμένο γονίδιο για κάθε συγκεκριμένο στοιχείο της προσωπικότητάς μας). Παρενθετικά εδώ αναφέρουμε ότι ο ιός της επιπολαιότητας (τουλάχιστον) δεν προσβάλλει μόνο τους φυσικούς επιστήμονες, με κορυφαίο παράδειγμα το ιερό δισκοπότηρο των ψυχολόγων και σια, την αναζήτηση ενός Δείκτη Νοημοσύνης (χωρίς φυσικά να έχουν μπορεσει ακόμη να μας εξηγήσουν τί είναι και πως ποσοτικοποιείται αυτό που ονομάζουν Νοημοσύνη).

Η δεύτερη ένσταση είναι ότι ακόμη κι αν ισχύει η σχέση 1 προς 1 και πράγματι υπάρχει κάποιο γονίδιο που καθορίζει τη θρησκευτική πίστη, προκύπτουν προβλήματα σε σχέση με τον ίδιο τον ορισμό του τί είναι θρησκευτική πίστη. Ο συνδυασμός γονιδίων που ελέγχει το σχηματισμό του ματιού, οδηγεί με συντριπτικά μεγάλη πιθανότητα (σχεδόν πάντα δηλαδή) στην "κατασκευή" ενός ματιού που υπακούει σε ένα συγκεκριμένο πρότυπο. Το γονίδιο της πίστης σε ποιό πρότυπο οδηγεί και επιπλέον υπάρχει κάποιο κοινά αποδεκτό πρότυπο πίστης; Προφανώς δεν μπορούμε να ταυτίσουμε τον τρόπο που πιστεύει ένας ειδολολάτρης και ένας χριστιανός (αλήθεια, οι χριστιανοί μας επιστήμονες δέχονται μια τέτοια ταύτιση;). Ακόμη και μεταξύ των ανθρώπων που πιστεύουν υπάρχουν σοβαρές διαφοροποιήσεις. Πρέπει λοιπόν να παραδεχθούμε ότι υπάρχουν άλλα γονίδια που οδηγούν κάποιον να λατρέψει και να θεοποιήσει τη φύση (το νερό, τον άνεμο κλπ) και άλλα γονίδια για όποιον πιστεύει σε έναν προσωπικό θεό, σοφό και με μακριά μούσια. Πολλά διαφορετικά γονίδια πίστης λοιπόν, πολύς χαμένος χρόνος για τη φύση, ειδικά για κάτι που αποδεδειγμένα δεν συνοδεύει τον άνθρωπο από την εμφάνισή του.

"Ε! και τί μ' αυτό;" μας απαντούν οι θρησκόληπτοι συνάδελφοι, "και το μαγειρεμένο κρέας δεν υπήρχε στην αρχή, όμως του καλάρεσε του ανθρώπου και έμαθε να το τρώει και σιγά-σιγά προσαρμόστηκε σ'αυτό. Αδυνάτισε η γνάθος του, μίκρυναν ή και χαθηκαν κάποια δόντια του κλπ". Εντάξει! όμως ο άνθρωπος είχε πάντα γνάθο και δόντια που κάποιος συνδυασμός γονιδίων έλεγχε το σχηματισμό τους. Ο ίδιος πιθανότατα συνδυασμός που τον ελέγχει και σήμερα και διασφαλίζει (στις περισσότερες περιπτώσεις) τη συγκεκριμένη μορφολογία. Αναγκαστικά λοιπόν, οι απολογητές-επιστήμονες μένουν με μια μόνο επιλογή: ότι το γονίδιο της πίστης πρέπει να αποτελεί μετάλλαξη ενός προγενέστερου γονιδίου. Εμείς θα τους προτείνουμε από εδώ έναν καλό υποψήφιο για τη θέση: το γονίδιο της ανοησίας!

Υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον στο να δούμε τι προβλήματα δημιουργούνται στην υπόθεση του γονιδίου της πίστης με δεδομένο ότι ένα σημαντικότατο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού δεν διαθέτει θρησκευτική πίστη. Εμείς οι Άθεοι/ες είμαστε ένα γενετικά στερημένο κομμάτι της ανθρωπότητας. Είτε δεν διαθέτουμε καθόλου το γονίδιο της πίστης (οι φτωχοί) είτε το γονίδιο αυτό δεν εκφράζεται (ίσως γιατί παρεμποδίζεται από το Σατανικό Γονίδιο!). Πραγματικά ανυπομονούμε να ακούσουμε την εξήγηση των επιστημόνων αυτών για τα υψηλά ποσοστά Αθεΐας στη Γαλλία και την επίδραση του Διαφωτισμού στο γενετικό κώδικα ή για τη συσχέτιση της έντασης της θρησκευτικής έκφρασης σε περιόδους κοινωνικής ανασφάλειας με την αλληλουχία των νουκλεϊνικών βάσεων!

Μιας και μιλάμε για Αθεΐα όμως, και επειδή ποτέ δεν αφήσαμε το σπίτι μας έξω από την κριτική, αναφέρουμε τη μελέτη του Helmuth Nyborg που συσχετίζει τη θρησκευτική πίστη με το Δείκτη Νοημοσύνης (ναι! ναι! πάλι αυτό το κατεργάρικο φαντασματάκι!). Στην έρευνα αυτή αποκαλύπτεται ότι οι πραγματικά έξυπνοι άνθρωποι είναι σε μεγάλο ποσοστό Άθεοι (Ε! ναι λοιπον, ήρθε η ώρα να πούμε κι εμείς "ο χριστός κι η παναγία!"). Τρώμε λάχανο τους Αγνωστικιστές και λοιπούς φιλελεύθερους και ισοπεδώνουμε τους θρησκευόμενους. Στην πρωτογενή κατάταξη όμως, πριν ο δαιμόνιος επιστήμονας κάνει τις απαραίτητες (αντικειμενικές πάντα) διορθώσεις ερχόμαστε τρίτοι μετά τους αγγλικανούς και τους ισραηλίτες. Στην τελευταία θέση οι -πτωχοί τω πνεύματι- βαπτιστές και πεντηκοστιανοί, στους πιό έξυπνους των οποίων απευθύνουμε δραματική έκκληση: Σώστε το IQ σας, ακούστε τα γονίδιά σας! γίνετε αγγλικανοί και δείτε τον κόσμο από ψηλά. God save the Queen!!!